24 Kasım 2015 Salı

Papatya

Gözlerinin içine bakarken kendimi görüyordum. Daha sonra gördüğüm şey ise onun sevgisi. Bir insan gözleriyle nasıl bu kadar güzel konuşabilirdi ki?
Dudaklarını açmasına gerek kalmıyordu çoğu zaman. Çünkü gözleri herşeyi fazlasıyla yansıtıyordu bana.
Bunları görüp en derinimde hissetmek o kadar güzel ki. Bazen ben bile inanamıyorum bu kadar çok sevildiğime.
Sanırım bu sevgi ile ayakta durabiliyorum. Bu sevgi ile güçleniyorum.
Adeta küçük bir çocuk gibi sevinçle ve huzurla doluyor içim. Yüzümde aptal bir gülümseme oluşuyor. Çok şükür diyebiliyorum sadece. 

Her insanın bu duyguları yaşamasını isterim, tabi ki yaşatabilecek bir insan bulabilirseniz :)

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder